Awwwards
GASPOL Team - Sky is not the limit!

GASPOL TEAM

Sport

Władcy wiatru


Balon jest specyficznym „pojazdem”, ponieważ nie ma żadnego własnego napędu. Porusza się wyłącznie dzięki wiatrowi. Zmiana kierunku lotu jest więc możliwa tylko poprzez znalezienie wiatru wiejącego w inną stronę. W tym wypadku największą trudnością jest dotarcie jak najbliżej celu. Inaczej mówiąc, chodzi o to, żeby dolecieć w wyznaczone miejsce, a nie tylko tam, gdzie niesie wiatr.

Kunszt pilotażu polega na odpowiednim przewidywaniu siły i kierunku wiatrów na różnych wysokościach, co bywa wynikiem nie tylko właściwej interpretacji prognoz pogody, ale także obserwacji ruchów innych balonów i przewidywania wpływu ukształtowania terenu na kierunki wiatru. W tym wypadku znaczenie ma nie prędkość, ale precyzja dotarcia do celu. Ze względu na zależność od wiejących wiatrów w niektórych konkurencjach znaczenie ma także umiejętne dobranie miejsca startu.

Konkurencje w większości przypadków polegają na zrzuceniu markera (woreczka z szarfą) jak najbliżej wyznaczonego celu. Poszczególne konkurencje różnią się warunkami startu lub organizacji lotu. Jedna z konkurencji, nazywana Fly in (FIT) zakłada, że pilot sam wybiera miejsce startu i musi zbliżyć się do wyznaczonego celu na jak najmniejszą odległość. Można kilkukrotnie startować z różnych miejsc. W konkurencji Fly on (FOT) zwodnicy już podczas lotu deklarują jaki będzie ich cel. Najpierw zrzucają marker na którym zapisują planowany cel, a potem muszą się do tego miejsca jak najbardziej zbliżyć.

Jeżeli zawodnicy po starcie lecą w miejsce, w którym wylądował balon zwany „lisem” mamy do czynienia z Pogonią za lisem (HNH). Jeżeli jednak po starcie muszą najpierw polecieć w miejsce startu „lisa”, a dopiero potem zrzucić marker jak najbliżej jego miejsca lądowania, to konkurencja nazywa się Zatapianiem okrętu (WSD).

Zależność balonów od wiatru sprawia, że w części konkurencji cele są związane ze zmianą kierunku lotu. Konkurencje zwane Łokciem (ELB) i Kątem (ANG) w uproszczeniu polegają właśnie na jak największej zmianie kierunku - kto wykona największy zwrot, ten wygrywa. Zajmowanie terenu (LRN) to konkurencja polegająca na „wyrysowaniu” balonem trójkąta, czyli przelot z zaznaczeniem trzech punktów/wierzchołków trójkąta. Im większą powierzchnię zajmuje trójkąt, tym lepiej.

W przypadku konkurencji Minimalny dystans rzutu dwóch markerów (MDD) sędziowie wyznaczają dwa obszary, a piloci muszą zrzucić w nich swoje markery, pokonując między obydwoma obszarami jak najkrótszą drogę.

Istnieją konkurencje, w których premiuje się najdalszy lot i takie, w których liczy się jak najdłuższe utrzymywanie się w powietrzu. Czasami konkurencje są doraźnie modyfikowane, ze względu na warunki pogodowe lub terenowe.

Baloniarstwo nie jest sportem szybkości, a mimo to dostojna parada kolorowych balonów zawsze wzbudza wielkie zainteresowanie widzów – niezależnie od tego czy tylko podziwiają oni ich grację, czy też są w stanie dostrzec charakter zmagań i docenić kunszt pilotów.